Krewaj

Argentyna-Francja-Holandia-Niemcy-Hiszpania 2008. Reż. Lisandro Alonso. Aktorzy: Juan Fernandez, Nieves Cabrera, Giselle Irrazabal.

Kolejny w polskiej dystrybucji obraz Lisandra Alonso, czołowego dziś minimalisty z Argentyny. W porównaniu z "La libertad" czy "Los muertos" dyskretnie bardziej fabularyzowany, choć i tym razem cała akcja sprowadza się do gestów, rozciągniętych w czasie, prozaicznych czynności, których sens reżyser konsekwentnie zaciera.

Kamienna twarz głównego bohatera Farrela (Fernandez), marynarza, który spędza życie na statku, nie wyraża nic. Kiedy na jakiś czas zatrzymuje się w porcie, prosi kapitana o kilka dni wolnego, by odwiedzić matkę, "o ile jeszcze żyje". Widać jednak wyraźnie, że do rodzinnego domu mu niespieszno - jakby wahał się, może trochę bał. Na miejscu żadnej euforii zresztą nie ma - stara matka go nie poznaje, nikt inny z powrotu bohatera się nie cieszy. W zaśnieżonej wsi gdzieś na końcu świata życie wciąż toczy się swoim rytmem i będzie toczyć dalej, gdy długo niewidziany syn bez słowa odejdzie.


O czym - i o kim - jest to film? O outsiderze, który wszędzie czuje się obco? O człowieku, który nie potrafi nawiązać ze światem kontaktu - albo sam wybrał marynarskie życie, bo zawsze w drodze czuje się najbardziej wolny? "Liverpool" pozostaje interpretacyjnie otwarty: Alonso redukuje wszystko, co jednoznaczne i rozrzuca jedynie niewyjaśnione tropy. Kim jest dziewczyna, którą w rodzinnym domu poznaje Farrel? Czy butelka z alkoholem, po którą "marnotrawny syn" sięga tak często, ma związek z jakąś tragedią, która zdarzyła się wiele lat wcześniej?

"Liverpool" to film dla tych, którzy lubią kino pełne pytań i ostentacyjnie pozbawione odpowiedzi. Obraz, który nie potrzebuje żadnej krytycznej egzegezy, bo z założenia wymaga odbioru czystego, może nawet naiwnego: narracja (długie ujęcia, dominująca cisza, zdarzenia, które nie mają nic wspólnego z typową akcją) i sposób podpatrywania nieefektownego świata mówi tu więcej niż słowa, jakie z rzadka wypowiadają bohaterowie.

A jednak muszę się przyznać do wątpliwości: po raz kolejny uruchomiona "maszyneria" minimalizmu oczywiście działa, ale co dalej? Czy argentyński reżyser nie stał się zakładnikiem swojej coraz mniej zaskakującej formy? Czekam na jego kolejny film z nadzieją, że albo bardzo mnie zaskoczy, albo bardzo poruszy. Tym razem się nie udało.

__________________
...